Puppen geboren!

Afgelopen nacht zijn de puppen van Elska en Eskil geboren. Elska hield een mooi ritme aan: teef – reu – teef – reu – teef – reu – teef. Allemaal zijn ze rood met witte tekeningen, de één donkerder dan de ander, de één wat meer wit dan de ander.
Ze laten al flink van zich horen en kruipen er fanatiek op los. Ze drinken allemaal goed en worden uitstekend verzorgd door Elska.

Wat heeft ze het goed gedaan zeg! De één na de ander floepte er moeiteloos uit na een paar flinke persweeën, de vliezen werden direct stuk gemaakt en samen met de navelstreng en placenta opgegeten. Daarna begon ze met droog likken en stopte daarmee zodra wij het overnamen (door te wrijven met een handdoekje), zodat zij zichzelf een beetje kon fatsoeneren. Na het wegen zo snel mogelijk de pup weer terug, want Elska wilde ze niet uit het oog verliezen! Vijf puppen kwamen er achter elkaar uit en toen hield ze even een rustpauze. Dat kwam mooi uit, want die konden wij ook wel gebruiken, dus wisselden wij elkaar af voor een powernap. Na de pauze volgden de laatste twee snel na elkaar en zat het er alweer op. Alle placenta’s waren tegelijk met de puppen eruit gekomen, het was enkel nog een kwestie van schoonmaken.

Het ging zo soepel dat we tussendoor gemakkelijk foto’s konden maken. Na het schoonmaken ook gelijk individuele foto’s gemaakt, zodat jullie kunnen meegenieten van de prachtige puppen van Elska en Eskil.

Naar Elska x Eskil

Big family

Tja, als je aan gezinsuitbreiding begint moet je het ook gelijk goed doen. Elska en Eskil worden trotse ouders van 7 puppen!

Vanochtend werd de röntgenfoto genomen, zodat we weten hoeveel bolletjes wol we kunnen verwachten. Elska zou er bijna een complex van krijgen, want alweer werd gezegd dat ze al onwijs dik is. Geen vet, wel veel pupjes, zo blijkt als de foto klaar is om bekeken te worden.

Prachtig om te zien, al die skeletjes opgepropt in de buik van ons zwartje. Nu is het afwachten wanneer ze er allemaal uit komen…

Voor meer informatie over Elska en Eskil klik hier.

Rontgen

Rontgen2

Kampioensclubmatch VIJHN 2016

Afgelopen zondag vond de Kampioensclubmatch van de Vereniging IJslandse Hond in Nederland weer plaats. Elska hebben we bij de ouders van Coen gelaten vanwege de foetussen in haar buik, dus deden we alleen met Ylfa mee. De dag begon bewolkt, maar de zon brak al snel door en veroorzaakte aardig wat hitte. Zwetend stond iedereen in de ring, maar achteraf gezien was dat een goed ding. Toen de jongehondenklasse van de teven bezig was begon het opeens keihard te regenen! T-shirts moesten ingeruild worden voor regenjassen en paraplu’s werden overal vandaan gehaald. De keuringsrapporten waren wat nat geworden, dus die krijgen we nog opgestuurd. Gelukkig hebben we de uitslagen wel al binnen.

Eskil is ook door de keurmeester als knap beoordeeld en heeft U1 bij de open klasse reuen gekregen! Rúnar was de hond die het enorm spannend maakte, de keurmeester liet hen extra vaak rondjes lopen omdat ze er maar niet uit leek te komen. En terecht, het zijn allebei ontzettend knappe IJslanders!
Beste reu is Gísli Pálsson frá Olafsfjördur uit de Kampioensklasse geworden, de oom van Elska.
Ylfa heeft het ook goed gedaan en met een ZG3 zijn wij super trots! De derde plaats komt door haar staart, want zoals we allemaal weten zou die iets beter gekruld kunnen zijn.  Wat we verder voor aandachtspunten hebben gekregen zullen we zien zodra het rapport opgestuurd is.
Beste teef is Fagrahvamms Vanadís uit de jongehondenklasse, een prachtige meid uit IJsland die geïmporteerd is naar Duitsland.

Hieronder foto’s die wij tijdens de clubmatch gemaakt hebben. Een aparte map voor Ylfa, omdat Coen daar veel foto’s van geschoten heeft. Van de jeugdklasse waar Ylfa in zat zijn verder helaas niet veel foto’s. Van alle andere klassen hebben we geprobeerd elke hond te fotograferen. Daarnaast nog overige foto’s.

De ultieme samenwerking

Dit weekend was één groot hondenfeest: op zaterdag stond een trainingsmiddag schapendrijven gepland en vandaag was de clubmatch. Over de clubmatch schrijven we op een later moment een stukje, hier zullen we terugblikken op het schapendrijven.

Op vrijdag kwam Elsa vanuit Duitsland naar ons toe om twee nachten te logeren samen met haar knappe Eskil. We waren heel benieuwd hoe Elska en Eskil zich zouden gedragen en vooral of Eskil de neiging zou hebben om haar weer te dekken… Nou, het was net een klef stelletje dat nog maar net verkering had. Ze waren blij elkaar weer te zien, Eskil had duidelijk door dat een dekking niet nodig was, daarentegen was hij heel lief tegen Elska en bracht speelgoed en kauwmateriaal naar haar toe, zo schattig! Elska kon haar gentleman erg waarderen die haar de rust gaf die ze op het moment zo graag om haar heen heeft. Ze hebben heerlijk geknuffeld, tegen elkaar aan geslapen, bij elkaar gecheckt of het goed ging en netjes naast elkaar gewandeld buiten. Naast het verzorgen van Elska was Eskil druk met spelen met Ylfa. Onze meid van 1 jaar vond dit natuurlijk helemaal het einde, spelen met een knappe reu die ook houdt van rollen over de bank, happen in elkaars haar, trekken aan een flostouw of ander spul dat uit het speelmandje gehaald kan worden, sprintjes trekken door de kamer en de tuin en pootjebaden in het badje.

Hoe leuk ze ook binnen waren, dat was niet het hoogtepunt van het weekend. Op zaterdag vertrokken we naar Nieuwkerk aan den IJssel voor het schapendrijven. Elska lieten we thuis, die moet en wil even rustig aan doen. Ylfa mocht daarom voordoen hoe het moest en samen hebben we laten zien hoe je met een IJslandse hond kunt schapendrijven. Daarna was Eskil. Van tevoren hadden we al afgesproken dat we eerst zouden kijken of Eskil met mij zou willen werken, zodat Elsa kan kijken hoe ze daarna met hem kon werken. En dat deed hij! Hij wist direct wat hij moest doen en was heel goed te sturen. Balans had hij van nature al, net als Elska bleef hij goed op 12 uur lopen en had slechts een beetje aansturing nodig. We zijn super trots om hem!!

Na het succes van Eskil mocht Elke met haar honden. Eerst Stjarna, ze vond het eerst wat spannend en wist niet zeker of ze wel mocht blaffen tegen de schapen, maar toen ze eenmaal haar zelfvertrouwen gevonden had ging ze als een speer! En toen natuurtalent Vanadís, een import uit IJsland die duidelijk weet waar ze oorspronkelijk voor gefokt is. Mooie balans, super alert en geconcentreerd en goed aan te sturen. Ten slotte mocht Smilla nog even bij de schapen kijken. Met haar 10 jaar levenservaring was het te warm voor haar om lang te werken. Desondanks bleef ze alert, gefocust en energiek achter de schapen.

Het was niet alleen een super gezellige dag, het was ook een succesvolle dag wat het schapendrijven betreft. Elke keer is het weer leuk om te zien dat er IJslandse honden zijn die nog steeds vanuit instinct weten wat ze moeten doen en graag met hun baasje werken. We hopen steeds meer mensen enthousiast te maken om het schapendrijven te proberen en hopen zelf puppen te fokken met een goede aanleg voor dit prachtige werk waarin samenwerking en instinct centraal staan.

Hieronder filmpjes en foto’s van de natuurtalentjes.

Invalid Displayed Gallery

Voor meer foto’s van Eskil tijdens het schapendrijven: klik hier

Elska is drachtig!

Elska en Eskil zullen half juli voor het eerst ouders worden! Vanochtend vond het drachtonderzoek plaats in Utrecht en werd duidelijk dat Elska drachtig is van meerdere puppen. Wat een opluchting!! De specialist maakte het vlak voor de echo nog even heel erg spannend namelijk….

Voorafgaand aan de echo wordt eerst d.m.v. palpatie (voelen) bepaald of de hond drachtig is. Prima, geen probleem, je verwacht dat het snel voorbij is. De seconden tikten echter voorbij en ik werd steeds zenuwachtiger… dit kan nooit goed zijn denk je dan… Ze kon e.e.a. voelen. Twee vruchtzakjes zijn even groot, dus ze trok de conclusie dat Elska drachtig is. Maar……. Een derde zakje leek wat kleiner te zijn…..
Stress!! Wat betekent dit?? Dat ze maar twee puppen krijgt?? Dat er eentje ongezond is?? Dat ze daardoor misschien wel allemaal ongezond zijn?? Zo weinig informatie!!
De echo zou ons meer vertellen.

Nou oké, op naar de echo. Aangekomen bij “echokamer 2” bleek dat het op het moment een normale kamer was, het essentiële apparaat was niet aanwezig. Dat is natuurlijk niet zo handig. Dus moesten we naar de wachtkamer zodat de specialist opzoek kon gaan daar het vermiste object.
Pffff.. alsof het allemaal nog niet spannend genoeg was! Ik mezelf weerhouden om Coen te bellen, die geeft les dus kan ik niet storen met paniekgedachten die waarschijnlijk nergens op slaan. Dan maar doen alsof er niets aan de hand is. Ylfa vond het allemaal ook maar erg spannend en probeerde constant allerlei mensen en honden te knuffelen. Vandaag trok ze met haar gewiebel en gepiep meerdere hondenliefhebbers naar zich toe die blijkbaar graag even ondergelebberd wilden worden, dus dat gaf mij wat afleiding aangezien het altijd minstens één vraag oplevert: welk ras is dat? Meestal gevolgd door vragen als “Oh, die zie je ook niet vaak…?”, “Dat is zeker de oudste?”, “Deze is zeker nog heel jong?”, “Hoe oud is deze?”, etc.

Eindelijk (oké, het waren hooguit 5 minuten, maar toch) kwam de specialist terug, het ontsnapte echoapparaat was gevonden en de volgende uitdaging stond te wachten: de buik van Elska scheren. Ik denken “dat doen we wel even”, nou, Elska had daar een iets andere mening over. Op haar rug gaan liggen vond ze geen probleem, maar ze vertrouwde het niet helemaal en toen een zoemendachtig geluid klonk, deed ze er alles aan om overeind te komen. Vier handen (waarvan één gevuld met tondeuse) waren niet voldoende, dus eventjes bellen voor wat extra mankracht. Gelukkig was dit een heel lieve vrouw die de achterpootjes van Elska precies goed vasthield en toen was het eigenlijk heel snel gepiept.
Wat koud spul op de buik en het moment van de waarheid was aangebroken……

Wazig beeld. Hmmm, even uitzoeken hoe dat ook alweer scherp moest.. Oh ja, zo. Kijk! Daar hebben we een pup! (Ik dacht bij mezelf, oh ja? Ik zie iets zwarts en wat vlekken, waar zien we een pup?) De opgetrommelde hulp had duidelijk ook geen verstand van zaken en de specialist legde uit wat we eigenlijk allemaal konden zien. Zwart is vocht, daarin lag opgerold de foutus en het knipperende witte stipje is het hartje. Oké, dus dat gaat goed! Pff, wat een opluchting, in ieder geval één levend wezentje in de buik van Elska.
Oh daar nog eentje! De spanning viel steeds verder weg, we hebben al twee gezond uitziende foetussen op de foto kunnen zetten, nu is het alleen nog zoeken naar meer. En meer vonden we er! De een na de ander popte op het scherm. Ook de blaas en baarmoedermond kwamen voorbij, super interessant! Wat een berg informatie je al niet kan halen van zo’n wazig zwart-wit-schermpje.
En toen stelde onze redder in nood de vraag hoeveel het er zouden zijn. Tja, dat was lastig tellen. Helaas kun je dat niet goed zien op een echo, omdat je niet goed weet of je naar een zelfde pup kijkt of eentje die je nog niet eerder was tegengekomen. Gelukkig lagen er voorin vier foetussen netjes naast elkaar, die waren makkelijk te tellen. Dus het zijn er minstens vier! Hoeveel het er precies zullen zijn, weten we op 4 juli nadat de röntgenfoto is gemaakt….

En oh ja, dat kleinere vruchtzakje dat ze eerder gevoeld had? De specialist heeft niets negatiefs kunnen ontdekken wat dat zou kunnen verklaren. Ze gaf aan dat de kans groot is dat de andere twee, die voorin lagen, meer vet om zich heen hadden en daardoor groter aanvoelden. De derde kleinere was groot genoeg om een gezonde pup in zich te hebben, dus waarschijnlijk is het niets slechts. Alle zakjes die we hebben gezien hadden een kloppend wit puntje in zich, dus dat is een goed teken.

Voor ons in ieder geval een grote opluchting dat de dekking geslaagd is en Elska meerdere puppen verwacht! Hopelijk worden ze allemaal gezond geboren en zullen we optimaal van hen kunnen genieten 🙂

Voor meer informatie over Elska en Eskil: klik hier 
Voor meer informatie over de ontwikkeling van foetus tot pup: klik hier

SUP met IJslanders in het AD

Afgelopen zondag vond onze tweede SUP met IJslanders plaats op de Nieuwkoopse Plassen onder begeleiding van David en Daan van Nikano. Wij waren niet de enige enthousiastelingen.. Een journalist en fotograaf van het AD waren aanwezig om wat vragen te stellen en foto’s te maken, wat resulteerde in een grote foto op twee pagina’s van het AD Groene Hart met uitgebreid onderschrift. Het resultaat staat onderaan de pagina. Maar dit was natuurlijk niet het hoogtepunt van de dag!

SUP en kano IJslandse Honden mei 2016Coen en Daan begonnen met het vullen van de kano’s met mensen en honden. Ronald ging als eerste, in zijn eentje in de tweepersoonskajak, maar zou snel genoeg gezelschap krijgen. Vervolgens gingen Jan-Koert en zijn vrouw te water, gevolgd door Herma en Veronica, Dustin en Arianna samen met Hnysa en Demi en Danny.  Ondertussen gaf David een korte instructie aan de SUPpers en werden de peddels afgesteld, ik stond klaar om de honden vast te houden zodra baasjes te water gingen. Cindy mocht als eerste een SUP board op, samen met de volgzame, rustige Noeshka. Na wat passen en meten vond David dat Cindy toch wel een groter board verdiende, ze is tenslotte niet de kortste van het gezelschap! Helma mocht haar board overnemen en klom er met lichte spanning op. Het zag er allemaal zo soepel uit, dat David en ik vergaten om het board vast te houden, het leek simpelweg niet nodig. Wat er toen gebeurde weet geen van ons, maar binnen een seconde ging Helma te water. Vol verbazing keken wij toe, maar kwamen gelukkig ook binnen die seconde alweer in actie om haar uit het water te helpen. Poging twee was succesvoller en Lukka snapte werkelijk niet waar haar baasje zich druk om maakte. Ligt toch hartstikke comfortabel zo’n board?

Het grote board voor Cindy in het water, Cindy erop, Noeshka erop, snel gefixt en behendig peddelt Cindy er vandoor om Helma kracht bij te staan. Ondertussen heeft ook Theo een board gekregen dankzij het bijspringen van Renate (van Nikano). Ik neem Lagsi over voor een makkelijkere opstap, Theo komt nog wat bij van het lachen om zijn vrouw, gaat vervolgens soepel op het board zitten en Lagsi hupt erbij alsof hij nooit anders heeft gedaan. Next! Suzanne met Rúnar, zij zijn vorig jaar ook mee geweest. Aan Suzanne is dat te merken, zij had eigenlijk geen hulp nodig. Rúnar was even vergeten hoe prettig hij het avontuur op het water ook alweer vond, hij dacht eventjes dat hij liever aan de kant bleef staan. Gelukkig is het nooit erg om even met een knappe IJslandse reu te knuffelen en hem stiekem op te tillen (oeps, ik mocht dit eigenlijk niet verklappen van Rúnar, het is natuurlijk niet echt een stoere mannen actie…). Suzanne nam hem over op het board en het was goed, hij herinnerde het zich weer, zijn mannelijke look was terug.
Ook Natasja ging het SUP avontuur aan en was ervan overtuigd dat ze te water zou gaan. Maar nee hoor, ze zat stabiel op haar board, bood steun aan Lot die het duidelijk toch wel een beetje spannend vond, liet Lot af en toe even ergens op de kant die na het doen van haar behoefte gewoon weer terug op het board sprong – dankzij de steun van Natasja vond ze het duidelijk niet meer eng en begon er steeds meer de lol van in te zien – en ondanks al die praktijken is ze misschien wel het droogst van allemaal gebleven!
SUP en kano IJslandse Honden mei 2016Buiten mijn beeld is Shelley samen met Hugi het water op gegaan en stond al snel op het board alsof ze het vaker had gedaan! Broer Muni lag weer bij Piet op het board, wat direct een zen-gevoel bij hem lijkt op te roepen. Hij vindt het wel wat, de koning van de zee, vooruitgepeddeld worden door natuurtalent Piet, af en toe een verfrissend briesje door zijn lange haren en het stromende water langs zijn pootjes. Hugi en Muni kregen het voor elkaar om naast elkaar te chillen op het water, gebroeders frá Fuglatorgi, zonen van Prego, ridders van de Nieuwkoopse Plassen…

En oh ja, als laatste stapte ik samen met Elska in de kano. Ten slotte hopen we dat er ondertussen foetussen hard aan het groeien zijn in Elska’s buik, dus moest ze van ons rustig aan doen. Hier was ze het natuurlijk absoluut NIET mee eens, al die honden die mochten zwemmen of pootjebaden vanaf het board, dat wilde ze ook! En dat heeft ze laten horen! Toen we in de buurt kwamen van Coen en Ylfa liet Ylfa horen dat zij het ook ergens niet over eens was, zij wilde in de kano! Bij Elska en mij! En wel NU!
En Ylfa kreeg het voor elkaar, we zijn voor de makkelijke weg gegaan: al snel werd ik bedolven onder lebbers en knuffels, had ik een hond op schoot en moest ik ondertussen proberen om te blijven peddelen. Een uitdaging kan ik je vertellen, maar de kusjes en knuffels van Ylfa zijn het altijd waard.
De dames eindelijk weer bij elkaar was het een stuk rustiger. Elska had door dat ze het niet voor elkaar ging krijgen om uit de boot te gaan, Ylfa had haar doel bereikt, vrede in de kano, dus tijd voor foto’s en filmpjes!
Dankzij mijn nieuwe waterdichte telefooncase kon ik foto’s en filmpjes maken tijdens het avontuur op het water om de gezelligheid vast te leggen op beeld. Want dat was het: gezellig! Iedereen had constant iemand bij zich om mee te kletsen, het tempo was goed bij te houden, het was droog (onweer liet gelukkig afweten), de temperatuur aangenaam, de begeleiding goed waardoor je alleen op jezelf en je hond(en) hoefde te letten.
Tijdens de route kwamen we achter het nut en misschien wel niet-te-missen belang van de kano’s die aanwezig waren, want Ylfa was niet de enige die was overgestapt naar een kano! SUP en kano IJslandse Honden mei 2016Helma is met Lukka na een lang stuk peddelen toch overgestapt in de kano van Ronald – het board kon geloosd worden in de fluisterboot van de fotograaf en journalist – Hugi is halverwege overgestapt op de kano van Herma en Veronica zodat het SUPpen Shelley toch wat gemakkelijker af ging en waardevolle spullen zoals autosleutels, zonnebrillen en portemonnee’s konden in het tonnetje mee in onze kano. Ook credits dus voor de fanatieke kanoërs!

Na afloop van de tocht op het water zijn we neergestreken op het terras van eetcafé De Klinker voor een hapje en drankje. Een zestal kleine tafels hebben we tegen elkaar geschoven om met z’n allen te kunnen (na)kletsen en genieten van onze bestellingen. Honden bij en onder de tafel, vredig naast elkaar. Een korte evaluatie met eenduidige mening: het was succesvol en voor herhaling vatbaar! Dusdanig succesvol dat de volgende datum alweer gepland staat…. 🙂

AD artikel Suppen met IJslanders

Half juli puppen verwacht!

Afgelopen woensdag hebben we Eskil uit Duitsland opgehaald om een paar dagen bij ons te logeren. De fertiliteitsbehandeling in Utrecht gaf aan dat Elska donderdag of vrijdag dekrijp zou zijn en dat het verstandig was Eskil woensdag te halen zodat hij eerst een dagje kon wennen. Dus zo vertrokken wij ’s ochtends op weg naar Elsa om daar eerst gezellig te wandelen in de prachtige Duitse bossen en te eten alvorens weer richting Alphen aan den Rijn te rijden.
Eskil voelde zich direct thuis en alles was goed; slapen, knuffelen, wandelen, fietsen, trucjes doen, spelen, relaxen in de tuin, uitgedaagd worden door Ylfa en verleid worden door Elska.

Op donderdagavond zetten we Elska en Eskil bij elkaar om te kijken of Elska vond dat ze er klaar voor was. Nou, dat was duidelijk. Gelukkig wist Eskil precies wat hij moest doen en stonden ze al snel vast. De hele buurt kon mee”genieten” (oeps…), het was tenslotte heerlijk weer, iedereen zat dus buiten in de tuin en Elska geeft nou eenmaal altijd duidelijk (lees: luid) aan wat ze vindt. Een dekking geeft een teef overduidelijk niet het meest comfortabele gevoel, maar blijkbaar weten honden dat het erbij hoort (ofzo) en laten ze het desondanks gebeuren.
Toen ze uiteindelijk weer los waren begon de grote schoonmaakbeurt en zorgden ze er samen voor dat ze er allebei weer fatsoenlijk bij liepen. Ze waren echt schattig samen, het verliefde stel.

Vrijdagochtend zijn we voor de laatste keer naar Utrecht gereden voor de fertiliteitsbehandeling. De uitslag zou bepalen of volgens de wetenschap de dekking op donderdag “nuttig” was en wanneer de volgende dekking zou “moeten” plaatsvinden. Het bleek donderdagavond de perfecte timing, de progesteronwaarde van Elska was flink gestegen en op vrijdag “moest” er nog een keer gedekt worden. Elska was het hiermee eens, Eskil (natuurlijk) ook en zo was de klus wederom geklaard. En weer gedroegen ze zich daarna als een schattig stelletje dat elkaar verzorgde en speelde, in diepe slaap lagen en af en toe bij elkaar checkten of het goed ging.

Zaterdagochtend stapten we weer in de auto om Eskil thuis te brengen. Een perfect moment, want Elska vond twee dekkingen meer dan genoeg, was er duidelijk klaar mee. In Duitsland aangekomen hebben de dames eerst met z’n tweeën in de tuin gespeeld en later is Eskil er nog even bij gekomen. We wisten niet of dat goed zou gaan, maar een paar snauwen van Elska was voldoende voor hem om te accepteren dat ze niet meer wilde. Ze hebben met zijn drieën gespeeld en paarden gekeken. Nog een paar keer ging Eskil even vragen of Elska écht niet nog een keertje wilde, maar ze was duidelijk en hij accepteerde dat.

Nu is het wachten tot 10 juni, dan staat de drachtecho gepland en weten we of het verliefde stel puppen zal krijgen!

Voor meer foto’s van Elska en Eskil, zie nestplanning

Show Duitsland

Afgelopen weekend hebben we genoten van een weekendje Duitsland! Het begon zaterdag met enorm veel regen tijdens de hondenshow, maar zondag is het weer omgeslagen en hebben we genoten van een combinatie van zon en sneeuw.
Ylfa heeft zaterdag een ZG gescoord en zondag een U! Beide dagen stonden we alleen in de jeugdklasse teven, dus Ylfa heeft zelfs een CAC te pakken.
Elska kreeg beide dagen een U, zaterdag werd ze 2e en zondag 1ste + res CAC beste teef! 😀 Trots op onze meiden!
En extra trots zijn we op Elsa Oakwood en Eskil, Eskil heeft beide dagen U gescoord, zaterdag 2e plaats en zondag 1ste plaats + BOB + 4e plaats BIS!
Na de shows konden we heerlijk wandelen in het aangrenzende bos en hebben Elska en Eskil laten zien dat ze elkaar nog steeds heel leuk vinden. Nu weer verder met wachten op de loopsheid…..

Wintersport Oostenrijk

Het was onze slechtste wintersport vakantie tot nu toe. Twee dagen hebben we kunnen skiën, de rest van de tijd lag minstens één van ons met één van de honden ziek op bed. Op middagen dat het iets beter ging, hebben we zo goed mogelijk het gebied verkend op leuke wandelingen in de sneeuw. Helaas niet veel wandelingen ontdekt, maar de honden hebben desondanks lekker kunnen rennen, spelen en genieten van de witte kou onder hun pootjes.  Er zijn wel een aantal zaken waar je rekening mee moet houden als je met je honden op wintersport naar Oostenrijk gaat.

  • PoepzakjesHonden mogen nergens los lopen, tenzij duidelijk anders staat aangegeven. Neem dus een prettige, lange lijn mee met eventueel een heupband zodat je je handen alsnog vrij hebt tijdens het lopen.
  • Ruim overal de hondenpoep op. Op verschillende plekken hebben wij hondenpoepzakjes boven prullenbakken zien hangen, maak daar vooral gebruik van. Ook als je toch de hond loslaat in een rustig gebied, loop even dat weiland in om alsnog de poep op te ruimen die hij daar heeft achtergelaten.
  • Neem muilkorfjes mee en houd ze op zak zodra je met de honden naar buiten gaat. In het openbaar vervoer (en op sommige andere openbare plekken) is het verplicht een muilkorf op te doen zodra hier (middels een bordje of door een persoon) om gevraagd wordt.
    De kans is wel groot dat je ruim de tijd moet pakken om te oefenen met het dragen van de muilkorfjes. De eerste keer dat we ze om deden bij de honden was in onze favoriete dierenwinkel in Alphen, de AVH. Normaal gesproken zien we heel blije gezichten als mensen onze honden zien en horen we veel aaaah’s. Zodra je Elska voor het eerst een muilkorf opdoet, kijken mensen toch een beetje anders naar onze lieve zwarte pluizenbol. Wat keek ze ontzettend kwaad! En met die muilkorf op zag het totale plaatje er dusdanig gevaarlijk uit dat mensen met een verschrikt hoofd een grote boog om ons heen maakten. Ylfa maakte zich niet druk, die haalde dat stomme ding er gewoon gelijk vanaf. Dat lange haar maakt dat we hem iets te los hadden gelaten en daar heeft Ylfa prima gebruik van gemaakt. Elska verzette echter geen stap. Elska muilkorf 2En toen ik haar voorzichtig vooruit trok zette ze al haar tenen langs de rand van de muilkorf om er met zo veel mogelijk kracht aan te trekken. Gelukkig behaalde ze hier geen succes mee, maar dat maakte haar weer dusdanig kwaad dat ze alsnog weigerde om te lopen. Net een opstandig kind, maar dan heel wat gevaarlijker uitziend. Snel dat stomme ding maar af gedaan en thuis geoefend met kaas, daar kwam Elska wel voor in beweging en hoe vaker we oefenden hoe makkelijker ze naar me toe kwam lopen. Leuk vond ze het nog steeds niet en we zijn in Mayrhofen dan ook maar zo min mogelijk in de bus gestapt.
    Helaas hebben we geen foto van kwaad kijkende Elska gemaakt, maar zoals je kunt zien, ziet het er zoiezo niet erg vrolijk uit.
  • gasthuisNeem je honden alleen mee als ze goed alleen kunnen zijn, ook in een andere omgeving dan thuis. Dit om irritaties van andere gasten te voorkomen.
    Wij verbleven in een Gästehaus, wat niet voor alle honden even fijn is. De hele dag lopen allerlei mensen langs de kamer, verderop kan een blaffende Jack Russel alleen in een kamer zitten, schoonmakers die even binnen gluren om vervolgens angstig snel de deur weer dicht te trekken, buiten allerlei nieuwe en vreemde geluiden. Allerlei factoren waar de honden mee om moeten kunnen gaan.
  • restaurantHonden worden niet gewaardeerd in restaurants. Buiten op een terras is het geen probleem, maar als je de honden meeneemt naar het restaurant waar je elke avond eet dan krijgt de cheffin in eerste instantie ter plekke een hartverzakking.
    Op de tweede avond deden wij het “gewoon”, honden mee naar binnen, we zien wel of ze het oké vinden. Niet dus. Het was volle bezetting, iets wat de cheffin meerdere keren herhaald heeft, en daarom echt niet mogelijk om de honden mee te nemen. Alleen deze avond dan, daarna echt niet meer. En dan moesten we wel in een hoekje naast de bar gaan zitten. Prima mevrouw, bedankt, geen probleem.
    Zo hebben wij de hele avond genoten op een rustige plek in het restaurant, waar we elkaar eindelijk konden verstaan onder het eten, met twee slapende IJslanders onder tafel die door slechts 1% van de mensen werden opgemerkt en in alle gevallen ook nog eens met een positieve lach op het gezicht.  Na lang dubben hebben we het er na het betalen op gewaagd om nog even te checken of het misschien toch wel oké was als we ze vaker mee namen. Nou vooruit, maar dan moesten we wel elke avond op diezelfde plek zitten.  Want het was wel volle bezetting, maar ze waren ook wel heel braaf. Na nog wat complimenten van het overige personeel liepen we trots en tevreden het restaurant weer uit, de cheffin was op onze eigen oké-schaal gestegen en de rest van de week werden zowel wij als de honden vriendelijk begroet. Het voelde stiekem ook eigenlijk wel heel stoer, een eigen plek in het restaurant en de enige mensen die hun honden mochten meenemen omdat ze zo braaf waren. Trots op onze dames!
  • Aankomst 1Zoek een informatiepunt op om erachter te komen waar de wandelroutes staan uitgestippeld. Deze staan niet goed aangegeven en zijn in het skiseizoen ook niet vollop aanwezig. Verder is het handig om te weten in welke liften voetgangers zijn toegestaan, want ook dat staat niet standaard aangegeven op de pistekaarten.
  • Als je een accomodatie gegarandeerd in de sneeuw wilt hebben, moet je niet naar Mayrhofen gaan. Vind je een groen uitzicht niet erg? Dan raden we je aan om in het buitengebied van Mayrhofen een Gästehaus of appartement te zoeken. Naast ons Gästehaus liep een wandelpad tussen weilanden door waar we de honden los konden laten lopen. Dat vind je natuurlijk niet in het centrum, hoewel daar weer andere voordelen te noemen zijn.
  • Elska in de sneeuwHondenschoentjes zijn handig om mee te nemen. Wij hebben ze niet gebruikt, doordat het warm genoeg was toen wij de sneeuw in gingen. Zodra het echter kouder is, bevriezen de natte voeten die ze gekregen hebben in de gondel. Schoentjes kunnen dan uitkomst bieden en pijnlijke wandelingen voorkomen.
  • Zorg dat je altijd een fles met water bij hebt voor jezelf én de honden.
  • Houd een potje vaseline op zak. Zodra er gestrooid wordt, waardeert je hond het als je vaseline op zijn pootjes smeert voordat je naar buiten loopt. Af en toe bijsmeren kan nodig zijn.
  • Geef je telefoonnummer aan de eigenaar/eigenaresse. Zodra er iets met de honden aan de hand lijkt te zijn, kunnen ze even bellen. Het komt coöperatief over en voorkomt problemen. Met een hond sta je tenslotte bij binnenkomst al een streepje achter, ongeacht hoe schattig ze zijn.